ಭಾರತ ಕೊರೋನವೈರಸ್ ಕಾಯಿಲೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ ಕಠಿಣ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಬಹಳಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಕೇಂದ್ರದ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು.
ಏಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತೀಯ ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಜ್ಯದ ರಚನೆಯ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನವು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ನವದೆಹಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಆಡಳಿತದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ದೆಹಲಿ ಮೂಲದ ಪಾಲಿಸಿ ರಿಸರ್ಚ್ ಸೆಂಟರ್ನ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ದಿವಂಗತ ಕೆ.ಸಿ.ಶಿವರಾಮಕೃಷ್ಣ ಅವರು “ಕೇಂದ್ರವು ಕಡತಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವಾಗ ರಾಜ್ಯವು ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತದೆ”. ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಕರೋನಾ ವೈರಸ್ನಂತಹ ಆರೋಗ್ಯ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎರಡೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದಾಗಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ಇದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಭಾರತದ ಫೆಡರಲ್ ಹಣಕಾಸಿನ ಚೌಕಟ್ಟು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಣಕಾಸು ಆಯೋಗದ ವರದಿಯು 2020-21ರ ಸಾಲಿಗೆ ಕೇಂದ್ರವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ತೆರಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 41% ಅನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸಿದೆ. ಕೆಲವು ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಸೆಸ್ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶುಲ್ಕ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರವು ಗುರುತಿಸಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿರುವ ಕಾರಣ ನಿಜವಾದ ಅಂಕಿ ಅಂಶವು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.
ಇದರರ್ಥ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬಳಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಣ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಲಾಕ್ಡೌನ್ನೊಂದಿಗೆ ತುರ್ತು ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ, ರಾಜ್ಯದ ಸ್ವಂತ ಆದಾಯದ ಅಲ್ಪ ಮೂಲವನ್ನು ಸಹ ಈಗ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ “ನಾವು ನಗದನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಕಲ್ಯಾಣ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಅನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕರೋನಾ ವೈರಸ್ನ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತದ ಹೋರಾಟವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ರಾಜ್ಯದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಾಪಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಯೋಜನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಒಡಿಶಾ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳು ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ.
ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮೂರು ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ. ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ನೇರವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
1. ರಾಜ್ಯ ಬಾಕಿಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಬೇಕು.
ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಹಣದ ಕುರಿತು ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಇದು 2017 ರಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಹೊಸ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ತೆರಿಗೆ ವಸೂಲಾತಿ ಆಡಳಿತದ ನಡುವಿನ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ನೀಡುವ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಹೊಸ ಸರಕು ಮತ್ತು ಸೇವಾ ತೆರಿಗೆ ಕಳಪೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಇದು ಗಮನಾರ್ಹ ಮೊತ್ತವಾಗಿದೆ.
ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಅವರು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಭೆ ನಡೆಸಿದಾಗ, ಶುಕ್ರವಾರ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕೇಂದ್ರವು ತಡೆಹಿಡಿದಿದ್ದ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ರಾಜ್ಯಗಳೂ ಸಹ ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಿದ್ದವು. ಇದು ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಪಕ್ಷದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುರಿದ ಅಪರೂಪದ ಉದಾಹರಣೆ.
ಗುಜರಾತ್ ಸರಕಾರವು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾದ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಪರಿಹಾರದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರಸರಕಾರವು 8,000 ಕೋಟಿ ರೂ ನೀಡುವ ಕುರಿತು, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳವು ತನ್ನ ಬಾಕಿ 2,875 ಕೋಟಿ ರೂ, ಪಂಜಾಬ್ ಸರಕಾರವು 6,725 ಕೋಟಿ ರೂಗಳನ್ನು ಸಂದಾಯಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಕೋರಿ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದೆ .ಕೇರಳವು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ಪಾವತಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದೆ.
ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೆ ಕೇಂದ್ರವು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ 30,000 ಕೋಟಿ ರೂಗಳನ್ನು ಬಾಕಿಯಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪ್ರಧಾನ್ ಮಂತ್ರಿ ಗರಿಬ್ ಕಲ್ಯಾಣ್ ಯೋಜನೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ನೀಡಲಾದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕೋವಿಡ್ -19 ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಯ ಐದನೇ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ
2. ಹೆಚ್ಚು ಸಾಲ ಪಡೆಯಲು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು
ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ರಾಜ್ಯಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯಗಳು ನವದೆಹಲಿಗಿಂತ ಸಣ್ಣ ಹಣಕಾಸಿನೊಂದಿಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಇದು ಗಮನಾರ್ಹ ತೊಂದರೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ. ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ರಾಜ್ಯಗಳು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸಣ್ಣ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರು ಖರ್ಚನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಹೊರಗಿನ ಆಡಳಿತದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಇದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ. ಆದರೆ ಆರೋಗ್ಯ ತುರ್ತು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗಿದೆ. ಕೋವಿಡ್ -19 ರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ರಾಜ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಹಣಕಾಸಿನ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಹಣಕಾಸಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಬಜೆಟ್ ನಿರ್ವಹಣಾ ಕಾಯ್ದೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಯೂನಿಯನ್ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಹಣಕಾಸಿನ ಕೊರತೆಯ ಮಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ 3% ರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿವೆ. ಬಿಹಾರ (ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತ ಒಕ್ಕೂಟದ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯ) ಮತ್ತು ಕೇರಳ ಕೂಡ ಇದನ್ನು 4% ಕ್ಕೆ ಏರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನ ಇದನ್ನು 5% ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ.
3. ಸರಳವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಹಣವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು
ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಕೋವಿಡ್ -19 ಗಾಗಿ ತನ್ನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದು ಈಗಾಗಲೇ ಬಾಕಿ ಇರುವ ಹಣದ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಲ ಪಡೆಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮರುಪಾವತಿಸಬೇಕಾದ ಹಣದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದು ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಕೇಂದ್ರವು ಸ್ವತಃ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದು ಕೇಂದ್ರ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದ ಯೋಜನೆಯಂತಲ್ಲದೆ, ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯವು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಒಕ್ಕೂಟದ ವಿಶಾಲ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದು ನಿರ್ಣಾಯಕ.
ರಾಜ್ಯಗಳು ಸ್ವತಃ ನವದೆಹಲಿಗೆ ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿವೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳವು 25,000 ಕೋಟಿ ರೂ. ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನವು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳ ಬೇಡಿಕೆಯಿಟ್ಟಿದೆ. ದೆಹಲಿ ಮೂಲದ ಥಿಂಕ್ಟ್ಯಾಂಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಫಾರ್ ಪಾಲಿಸಿ ರಿಸರ್ಚ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಯಾಮಿನಿ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರು ಕೋವಿಡ್ -19 ರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ಇಂತಹ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಾಧನ ಏಕೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು: “ಪ್ರಧಾನ್ ಮಂತ್ರಿ ಗರಿಬ್ ಕಲ್ಯಾಣ್ ಯೋಜನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಉತ್ತೇಜಕ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಅನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಅನುದಾನವಾಗಿ ಒದಗಿಸಲು, ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಖರ್ಚು ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹೇರುವ ಬದಲು, ರಾಜ್ಯಗಳು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.”
