ದುಡಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವ 90 ಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮುಂಬೈನ ಖಾಸಗಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ‘ಸೆಂಟರ್ ಫಾರ್ ಮಾನಿಟರಿಂಗ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕಾನಮಿ ಪ್ರೈವೇಟ್’ ತನ್ನ ಹೊಸ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಭಾರತದ ಒಟ್ಟು 1.3 ಶತಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, 90 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರು ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ವಯಸ್ಕರಾಗಿದ್ದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಳ್ಳವರು. ಅಂದರೆ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 40-50% . ಆದರೆ ಈ 90 ಕೋಟಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕಲು ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ರಷ್ಯಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ 2011-2016ರಲ್ಲಿ 46% ರಷ್ಟಿದ್ದ ಒಟ್ಟು ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಈಗ 40% ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ ಎಂದೂ ವರದಿಯು ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಜನರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆಯದಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಎಂದು ವರದಿಯು ಹೇಳಿದೆ. ಇದು ಭಾರತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ವಿಶ್ವ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಲಿದೆ.
ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಭಾರತವು ಕಡಿಮೆ ಮಹಿಳಾ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಉದ್ಯೋಗದ ಪ್ರಮಾಣವು 2004-05 ರಲ್ಲಿ 28% ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ 2011-12 ರಲ್ಲಿ 21.7% ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಈ ಅನುಪಾತ ಕೇವಲ 19%. ಇದು ನೆರೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ. ಈ ಕುಸಿವಿಕೆಗೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕೆಲಸ, ವೇತನದ ಅಂತರ, ಭದ್ರತೆ ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕೋಟಿ ಉದ್ಯೋಗದ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೋದಿಯವರು ವಾರ್ಷಿಕ ಜಿಡಿಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಶೇಕಡಾ 8ರಿಂದ ಶೇಕಡಾ 8.5 ರಷ್ಟನ್ನು ಈಗ ಸಾಧಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಗಾಧ ಯುವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಕ ಉದ್ಯೋಗ ನೀತಿಯೊಂದನ್ನು ರೂಪಿಸದಿದ್ದರೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊಡೆತವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿಬರಬಹುದು. ನೋಟ್ಬ್ಯಾನ್, ಜಿಎಸ್ಟಿ, ಕೊರೋನಾ ಹಾವಳಿಯಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಅಪಾರ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟ, ಉದ್ಯೋಗ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿರುವ ಭಾರತ ಯುವಜನತೆ ಉದ್ಯೋಗದಿಂದಲೂ ವಿಮುಖವಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಗಬಹುದು.
