ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದಲೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಪೌರತ್ವ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಕಾಯ್ದೆ (ಸಿಎಎ) ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಗರಿಕರ ನೋಂದಣಿ (ಎನ್ಆರ್ಸಿ ) ಕಾಯ್ದೆ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರ -ವಿರೋಧ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಪರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಜೋರಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ತಾವು ಏನೇ ಅದರೂ ಸಿಎಎ ಮತ್ತು ಎನ್ಅರ್ಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ ಕಾಯ್ದೆ ವಿರೋಧಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಸಿಎಎ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಎನ್ಆರ್ಸಿಯ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕತೆ ಅಥವಾ ಅಸಂವಿಧಾನಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾನೂನು ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಕೊರತೆ ಇನ್ನೂ ಇದೆ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಶಾಸಕಾಂಗವು ಸಂವಿಧಾನದ ಭಾಗ 3 (ಇದು ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಭಾಗ) ಅನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ 13 ನೇ ಪರಿಚ್ಚೇದದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ಹೊಂದಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಿಎಎ ಅಸಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಭಾಗ III ರ ಕೆಲವು ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 – ಸಮಾನತೆಯ ಹಕ್ಕು, ಭಾಗ III ರ ಒಂದು ಘಟಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ಅನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಲಾಗಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಸಿಎಎಯ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ನೇರವಲ್ಲ ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಎರಡು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ. ಮೊದಲನೇಯದು ಕಾನೂನಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲಕ ಸಮಾನತೆಯ ಹಕ್ಕಿನ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸುವುದು. ಮೊದಲನೇಯದರಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಯಾವನೇ ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನ ಮಾನ ಹೊಂದುವಂತಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಾಗ ಯಾವನೇ ನಾಗರಿಕ ತನ್ನ ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಹೊಂದಿರುವ ಹುದ್ದೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಶೇಷ ಟ್ರಯಲ್ ಪಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.
ಎರಡನೇಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ನೂರಾರು ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ತೀರ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯು ಸಮಾನಾದ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ. ಅಂದೇ ಈ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವು ಕಾನೂನು ಬದ್ದವಾಗಿ ವಿವಿಧ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವರ್ಗಗಳ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಇದು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಆ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವು ಓರ್ವ ಪದವೀಧರ ಮತ್ತು ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದಿರುವವರ ನಡುವೆ ಕಾನೂನು ಬದ್ದವಾಗೇ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೀಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ತಾರತಮ್ಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಮತಿಸುವ ಆದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಅಮೇರಿಕಾದ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ ಆಫ್ ರೀಸನಬಲ್ ಕ್ಲಾಸಿಫಿಕೇಶನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತ ಭೇದಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ಸಮಂಜಸವಾದ ವರ್ಗೀಕರಣವಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಈ ಭೇದವು ಕಾನೂನಿನ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ವರ್ಗೀಕರಣವನ್ನು ಅನುಮತಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಇದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನೆಕ್ಸಸ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಅನ್ವರ್ ಅಲಿ ಸರ್ಕಾರ್ ವಿರುದ್ಧದ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತು.
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಅನಿಯಂತ್ರಿತತೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಇಪಿ ರಾಯಪ್ಪ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜ್ಯದ ನಡುವಿನ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತು ಮತ್ತು ಮೇನಕಾ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಯೂನಿಯನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತದಲ್ಲಿನ ಅನಿಯಂತ್ರಿತತೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ರಮವು ಸಮಂಜಸವಾದ ವರ್ಗೀಕರಣವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಕ್ರಮಗಳು ಅಸಮಾನವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಿಎಎಯ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಮೇಲಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವುದು. ಇದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮೊದಲ ಕಾನೂನು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಈ ಕಾನೂನು ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದರ ವಿಷಯಗಳ ನಿರ್ಣಯವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಲು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆ ಇದೆ.
ಈಗ ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡಿರುವ ಕಾನೂನು ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಸರಳ ಓದುವಿಕೆಯಿಂದ, ಕಾನೂನು ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರ ಗುಂಪಿನ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಪೌರತ್ವವನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.
ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ಮೊದಲ ಕಾನೂನು ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರು ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದಾದರೆ ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ ಯಾವುದು, ಅದನ್ನು ಭಾರತದ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಅಥವಾ ಇತ್ಯರ್ಥಪಡಿಸಿದ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. .
ಹಳೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ಇನ್ ಲೂಯಿಸ್ ಡಿ ರೇಡ್ಟ್ ನಡುವಿನ ಮೊಕದ್ದಮೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ.
“ವಿದೇಶಿಯರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕಾರವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ನಿಬಂಧನೆಗಳಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿಯರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ತೀರ್ಮನವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ, ಬಾಧಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾದ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ನಿಬಂಧನೆಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಿದೆ.
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟು ಮೇಲಿನ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಸರಬಾನಂದ ಸೊನ್ವಾಲ್ ಹಾಗೂ ಯೂನಿಯನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಮೊಕದ್ದಮೆಯ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದು ಪೌರತ್ವ ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದರರ್ಥ ಇದು ಸಾರ್ವಭೌಮ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ – ಜೆ.ಜಿ. ಸ್ಟಾರ್ಕೆ, ತೀರ್ಪಿನ 49 ನೇ ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲಿ:
ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಎಲ್ಲಾ ವಿದೇಶಿಯರನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲು ಕಾನೂನನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಅಂತಹ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕು ಸಾರ್ವಭೌಮ ಸರ್ಕಾರದ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ದೃಢ ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಮತ್ತು ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ವಿದೇಶಿಯರನ್ನು ಇಚ್ಚೆಯಂತೆ ಹೊರಗಿಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಅಧಿಕಾರವಾಗಿದೆ. . ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ವಿದೇಶಿಯರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ರಾಜ್ಯಗಳು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಧ್ಯತೆಗೆ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರನ್ನು ಹೊರಹಾಕದಿರಲು ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನುಗಳು ಯಾವುದೇ ದೇಶದ ಪ್ರಜೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಈ ಅವಲೋಕನಗಳು ಸಿಎಎಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಎನ್ಆರ್ಸಿಗೆ ಸಹ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ, ಯಾವುದೇ ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಬದ್ದತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದು ಇದು ಸರ್ಕಾರಗಳ ಪರಮಾಧಿಕಾರವಾಗಿದೆ.
ಜನರಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ನಾರ್ತ್ ವೆಸ್ಟ್ ರೈಲ್ವೆ ವರ್ಸಸ್ ಚಂದಾ ದೇವಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟು ಇದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದು , ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ರಾಜ್ಯವು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು, ಇದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ವಲಸಿಗರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ತತ್ಕಾಲಿಕ ರೈಲ್ವೇ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪಿಂಚಣಿ ನೀಡುವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಿಂದ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕೊಳಗಾದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಅಕ್ರಮ ವಲಸೆಯನ್ನು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತಗೊಳಿಸಲು ಸಿಎಎ ತ್ವರಿತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ರಲ್ಲಿರುವ ಕಾನೂನಿಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಕಿರುಕುಳದ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಅದರ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ, ರಾಜ್ಯವು ಅವರಿಗೆ ನಾಗರೀಕತ್ವ ನೀಡಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಹೇಗಾದರೂ, ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನವು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಬೇಕಿದೆ . ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಸಕ್ತ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕತೆಯ ವಿರುದ್ಧವೂ ಕಾನೂನು ವಾದಗಳು ಇರಬಹುದು. ಇದು ಕೆಲವು ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
