ಭಾರತವು ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಧರ್ಮಶಾಲೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸ, ಭೌಗೋಳಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಹಿತದ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರ.
ಭಾರತವು 1951ರ ಯುಎನ್ ರೆಫ್ಯೂಜಿ ಕನ್ವೆನ್ಷನ್ ಅಥವಾ 1967ರ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ, ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರೆಫ್ಯೂಜಿ ಕಾನೂನು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಭಾರತ ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಅತಿಶಯ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅಡ್-ಹಾಕ್ (ತಾತ್ಕಾಲಿಕ) ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ, ಕೇಸ್–ಬೈ–ಕೇಸ್ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದಿದೆ.
ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21 (ಜೀವನ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕು) ಮತ್ತು ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 (ಸಮಾನತೆ) ವಿದೇಶಿಗರಿಗೂ ಮೂಲಭೂತ ಮಾನವೀಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾನ್-ರಿಫೌಲ್ಮೆಂಟ್ ತತ್ವವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಪೀಡನೆಯ ಭೀತಿ ಇರುವ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡಿದೆ. ಇದರಿಂದ, ಭಾರತ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಯುಎನ್ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.
ಇತಿಹಾಸವೇ ಸಾಕ್ಷಿ
1959ರಲ್ಲಿ ಟಿಬೆಟಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕ ದಲೈ ಲಾಮಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾವಿರಾರು ಟಿಬೆಟನ್ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಭಾರತ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿತು. 1971ರ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮುಕ್ತಿ ಯುದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕೋಟಿ ಜನರನ್ನು ಭಾರತ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು — ಇದು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶರಣಾರ್ಥಿ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ನಂತರದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ತಮಿಳರು, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಪೀಡಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಮಯನ್ಮಾರ್ನಿಂದ ಬಂದ ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಕಂಡಿವೆ.
ಆದರೆ ಇದೇ ವೇಳೆ, ಭಾರತವು ಅಕ್ರಮ ವಲಸೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ನಿಲುವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಿಂದ ನಡೆಯುವ ಅಕ್ರಮ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು Foreigners Act, 1946 ಅಡಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಾಖಲೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಂದವರನ್ನು “ರೆಫ್ಯೂಜಿ” ಎಂದು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಿರಾಕರಣೆ ಅಲ್ಲ; ಇದು ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಅವಶ್ಯಕತೆ.
ಈ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಮಧ್ಯೆ 2019ರ ಸಿಟಿಜನ್ಷಿಪ್ ಅಮೆಂಡ್ಮೆಂಟ್ ಆಕ್ಟ್ (CAA) ಬಂದಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಿಂದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪೀಡನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾನ್-ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ (ಹಿಂದೂ, ಸಿಖ್, ಬೌದ್ಧ, ಜೈನ್, ಪಾರ್ಸಿ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್) 2014ರ ಮೊದಲು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ವೇಗದ ನಾಗರಿಕತ್ವದ ಮಾರ್ಗ ಒದಗಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶ. ಸರ್ಕಾರ ಇದನ್ನು ಮಾನವೀಯ ಕ್ರಮವೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ವಿಮರ್ಶಕರು ಇದನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭೇದಭಾವ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಚರ್ಚೆ ಇನ್ನೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ.
ರೋಹಿಂಗ್ಯಾ ಮುಸ್ಲಿಮರಂತಹ ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಹೆಚ್ಚು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ನಿಲುವು ತಳೆದಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ, ಗಡಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಾಗಿ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದೆ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಕೂಡ ಕೆಲ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ “ಭಾರತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುವ ದೇಶವಲ್ಲ” ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದೆ.
ಇದರಿಂದ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಭದ್ರತೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ರೇಖೆ ಇದೆ. ಪೀಡಿತರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವುದು ಭಾರತದ ನೈತಿಕ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆದರೆ ಅಕ್ರಮ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅದರ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.
ಸವಾಲು ಇಲ್ಲಿ ಇದೆ — ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ–ನಷ್ಟಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದಲ್ಲ, ಸ್ಪಷ್ಟ, ಪಾರದರ್ಶಕ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸುವುದು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರೆಫ್ಯೂಜಿ ಕಾನೂನಿನ ಕೊರತೆ, ಅಡ್-ಹಾಕ್ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಂದ್ವ ಸಂದೇಶಗಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತದ ಶರಣಾರ್ಥಿ ನೀತಿ ಒಂದು ಸರಳ “ಹೌದು” ಅಥವಾ “ಇಲ್ಲ” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಇತಿಹಾಸ, ಮಾನವೀಯತೆ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಗಳ ಸಂಗಮ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಭಾವೋದ್ರೇಕವಲ್ಲದೆ ವಿವೇಕದೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುವುದೇ ಇಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ದಾರಿ.
ವಿಶೇಷ ವರದಿ- ರಾ.ಚಿಂತನ್
