ನವದೆಹಲಿ: 12 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ನಿರ್ಭಯಾ ಪ್ರಕರಣವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗ ಆಧಾರಿತ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಭಯಾನಕತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಡಿಸೆಂಬರ್ 16, 2012 ರ ರಾತ್ರಿ ದೆಹಲಿಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ 23 ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಕ್ರೂರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರವು ದೇಶವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು. ಹಲ್ಲೆಯ ನಂತರ ಅವಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ರಸ್ತೆಗೆ ಎಸೆಯಲಾಯಿತು.
ಈ ಘಟನೆಯು ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು, ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು. 17 ದಿನಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ನಿರ್ಭಯಾ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ) ಡಿಸೆಂಬರ್ 29, 2012 ರಂದು ಸಿಂಗಾಪುರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಾಯಗಳಿಂದ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದಳು.
ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯಾ ಅವರ ತಾಯಿ ಆಶಾ ದೇವಿ ಅವರು ಮಹಿಳೆಯರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿಯ ಕೊರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ದುಃಖ ಮತ್ತು ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. “ನಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯರು ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಅಪರಾಧ, ನ್ಯಾಯ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಇಂದಿಗೂ ನಾವು 2012 ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಎಷ್ಟು ಅಪರಾಧಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಅಪರಾಧ ಡೇಟಾ ಲಭ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಸಾವಿರಾಋಉ ಸಂತ್ರಸ್ಥೆಯರಿಗೆ ಇನ್ನು ನ್ಯಾಯ ಸಿಕಿಲ್ಲ ಎಂದರು.
ನಿರ್ಭಯಾ ಪ್ರಕರಣದ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ 23 ವರ್ಷದ ಫಿಸಿಯೋಥೆರಪಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಬೀದಿಗೆ ಎಸೆಯುವ ಮೊದಲು ಆಕೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಥಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಯಾಣವು ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತು. ನಾಲ್ವರು ಅಪರಾಧಿಗಳಾದ ಮುಖೇಶ್ ಸಿಂಗ್, ಪವನ್ ಗುಪ್ತಾ, ವಿನಯ್ ಶರ್ಮಾ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ್ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ಘಟನೆಯ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ 2020 ರಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲಾಯಿತು.
ಆರೋಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ಬಾಲಾಪರಾಧಿಯನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸುಧಾರಣಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಮ್ ಸಿಂಗ್ ತಿಹಾರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಆಶಾ ದೇವಿಯು ನ್ಯಾಯವು ಹಲವರಿಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂತ್ರಸ್ತರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
